Teatr Wielki — Opera Narodowa

Historia

Teatr Wielki — Opera Narodowa to największy gmach operowy w Polsce i jeden z największych w Europie. Wzniesiony w latach 1825–1833 według projektu włoskiego architekta Antonio Corazziego, stanowi monumentalny przykład architektury neoklasycystycznej przy Placu Teatralnym w centrum Warszawy. Inauguracja odbyła się 24 lutego 1833 roku premierą „Cyrulika sewilskiego" Rossiniego.

To właśnie na tej scenie odbyły się prapremiery najsłynniejszych oper Stanisława Moniuszki — pełnej wersji „Halki" (1858) i „Strasznego dworu" (1865). Moniuszko pełnił funkcję dyrektora Opery Warszawskiej od 1858 roku aż do śmierci w 1872 roku.

Podczas oblężenia Warszawy w 1939 roku gmach został zbombardowany i niemal całkowicie zniszczony — ocalała jedynie klasycystyczna fasada. Odbudowa według projektu Bohdana Pniewskiego trwała ponad 20 lat. Teatr ponownie otwarto 19 listopada 1965 roku. Odbudowany budynek, o kubaturze ok. 500 tys. m³, był wówczas największym gmachem teatralnym na świecie.

Budynek i scena

W 2002 roku fasadę zwieńczono rzeźbą Kwadrygi Apollina — zgodnie z pierwotną wizją Corazziego sprzed 180 lat, autorstwa profesorów ASP Adama Myjaka i Antoniego Janusza Pastwy. Sala im. Moniuszki mieści 1841 widzów, a kameralna Sala im. Młynarskiego — 248. Gmach jest siedzibą Opery Narodowej, Polskiego Baletu Narodowego, jednej ze scen Teatru Narodowego oraz Muzeum Teatralnego.